Knobbeltje

14 juni 2013

Er zit een knobbeltje in mijn borst. Misschien zit het er al lang, misschien zit het er net. Ik ben niet zo iemand die een gedetailleerde landkaart in haar hoofd heeft van haar eigen voorgevel. Ik weet wel ongeveer hoe ze in elkaar zitten hoor, maar ja….als je eenmaal iets voelt verdwijnt elk gevoel voor rede en kun je niet meer bedenken: zat dit er al? Hoort dit? Hoe was het een half jaar geleden? Wellicht loop ik al mijn hele leven rond met dit ienieminie verdikkinkje. Maar toch…

Nou ben ik niet zo dol op dokters. Ik steek liever mijn kop in het zand. En dat deed ik dus. Maar de betreffende borst ging wat pijn doen en dat nam ik zelfs ondergronds waar. Kop maar even uit het zand gehaald en her en der gevraagd: wat vind jij dat ik moet doen? Unaniem: ga naar de dokter. Kop weer in het zand gestoken.

Tot mijn lief er achter kwam dat ik ongeveer elke trap die ik nam me afvroeg of het feit dat ik buiten adem was niet betekende dat…..En dat als ik aan het babyboek van jongste zat te werken, die is trouwens vier dus het is rijkelijk laat, ik me afvroeg of ik dit af aan het maken was omdat ik onbewust aanvoelde dat…. En dus moest ik een afspraak maken, wat ik deed, voor de volgende dag.

En als eenmaal de afspraak gemaakt is, gaat het als volgt:

Ik word ’s morgens wakker en zie twee kraaien op het balkon. Die zijn er anders nooit dus ik denk: dit is vast een slecht teken! En als ik het parkeerterrein van de huisarts oprij, komt De Vlieger van Andre Hazes uit mijn autoradiootje. Zie je wel! Denk ik van binnen en weet zeker dat het universum naar me zit te seinen.

Over het bezoek kan ik kort en krachtig zijn. Deze arts was grondig, zorgvuldig en straalde uit te weten waar ze het over heeft. Nee ze voelde niets geks, in de verste verte niet. En ja sommige klieren zijn wat dikker en stugger dan anderen. En nee, voor nu niet echt nader onderzoek nodig. En ja, voor mijn geruststelling mag ik best over een tijdje nog een keer terugkomen.

Kijk het is niet helemaal de bedoeling dat je je huisarts om de hals vliegt. Dat doen ze alleen bij Grey’s Anatomy en het ziet er dan ook nooit uit alsof de betreffende arts er dolblij van wordt. Dus ik hou me in. En juich van binnen. En denk: domme doos! Wat kan jij jezelf gek maken! Het is notabene een deel van mijn vak: mensen bewust maken hoe ze zichzelf ook met hun gedachten meer of minder ziek kunnen maken. Ik weet alles van wat je water geeft groeit en weet nu ook weer even alles van jezelf gek maken. Ik dank het universum voor deze fake wake up call. Je weet het maar nooit met het leven, dus ik heb besloten er nog wat meer van te gaan genieten!

Cathelijne
NLP-trainer, schrijver, coach

 

This entry was posted in blog. Bookmark the permalink.