Later Kater

8 juni 2013

Als kind was ik voor mijn gevoel altijd een beetje ‘te’. Te intens, te druk, te direct. Soms ook te verlegen, te onzeker en te introvert. Maar vooral ‘te’ dus. Ik ging over grenzen van mensen heen, kreeg ik te horen. En ik als guppie van 8 maar zoeken van binnen wat dat was, over grenzen van mensen heen gaan. Tegenwoordig is dat anders. De mensen om me heen vinden me wel heftig, of zoals iemand eens zei “je bent een intens wijf”. Ja dat klopt. Niet altijd even makkelijk, wel iets dat bij mij hoort. En inmiddels kan ik redelijk goed regelen dat ik omga met mensen die op zijn best blij worden van ‘een intens wijf’ en op zijn slechtst er niet van ondersteboven van raken.

Het heeft wat jaren gekost. Dat wel. En hoewel sommige mensen de vuurproef of ze mij aan kunnen met vlag en wimpel doorstaan, is het toch vaak ook even aftasten. Blijven mensen overeind bij zo’n stroom aan eerlijkheid, ideeën, emotie en toewijding? Want ja ik sta bol van plannen, heb altijd honderdduizend ideeën en ben relatief snel geraakt, in vuur en vlam of verdrietig.

Wat ik gemerkt heb is hoe fijn het is om te gaan met mensen die zelf sterk in hun schoenen staan. Die voelen waar hun grenzen liggen en weten wat ze wel en niet willen. Mensen die zonder enige scrupules en zonder enige narigheid gewoon zeggen: nee ik heb even geen zin. Of joh leuk idee maar ik heb een voorstel om het anders te doen. Mensen die het gewoon zeggen als ze moe zijn, die het vragen als ze hulp nodig hebben, die meestuiteren als ze helemaal in de mood zijn en die iets geven zonder iets terug te vragen. Mensen die dus op hun eigen benen staan, zelfbewust en die weten wat wanneer goed voor hun is. En voor je denkt; dat zijn we toch allemaal? Ammehoelah! Want mocht je net als ik een beetje “te” zijn, dan zul je herkennen hoeveel mensen gedogen. Laten gebeuren waar ze zich eigenlijk niet goed bij voelen. Om later, te laat dus, te zeggen dat ze eigenlijk geen zin hadden maar ja je was zo enthousiast. Of die later afhaken in de vriendschap omdat…..vul maar in wat er niet voor hun klopte. Mensen die pas na een hele tijd aangeven dat ze je steun of liefde nodig hebben op een andere manier dan je gaf. Mensen die voor jou iets doen wat ze niet willen vanwege wat voor overtuiging dan ook. En dan later……is het ineens genoeg of zelfs teveel. Dat is een kater, dat later!

Dus om die later-kater te voorkomen, gaan mensen ‘zoals ik’ inhouden, voorzichtig doen, pleasen en aftasten. Wat doodzonde is, want we zijn zo blij, krachtig en enthousiast zoals we zijn. Herkenbaar? Is het een ziekte? Moet het een naam hebben zodat er hulp geboden kan worden aan mensen ‘die over grenzen gaan’? Of kun je zijn wie je bent? Kan je omgeving je nemen zoals je bent en daarbij zelf ook overeind blijven? Want dat we niet met iemand om weten te gaan, zegt wellicht meer over onszelf dan over die ander!

Cathelijne
NLP-trainer, schrijver, coach

 

 

 

This entry was posted in blog. Bookmark the permalink.