Vinexwoning en tropenjaren

Het heeft even geduurd en ik geloof dat het zover is. De tropenjaren zijn voorbij. Geloof ik. Al klop ik het toch meteen wel even af.

Bijna tien jaar geleden stak er een storm op in mijn leven waarvan ik me nog geregeld afvraag ‘of het nou zo nodig was’. En eerlijk: ik zou ze geen van drieën willen inleveren hoor! Maar vrijwel dagelijks bedenk ik me dat vrijwel alles in mij zo is ingericht dat moederschap er niet echt logisch mee combineert. Allereerst heb ik niets met kinderen! Ik was als kind niet in de weer met de jongere buurkinderen, ik heb niet noemenswaardig oppaswerk gedaan (dat ene oppaskind dat ik wel had heeft het verstandigerwijs ook nooit verzonnen om wakker te worden tijdens mijn dienst. Ik zou niet weten wat ik had moeten doen) en ik heb nimmer een urgente kinderwens gehad. Hoe ik aan drie kinderen kom? Met het antwoord dat ik makkelijk zwanger wordt maak ik me er te snel vanaf zeker! Dat is het ook niet hoor, al is het wel waar.

Bij nummer 1 wilde mijn man graag en leek het me meer iets voor mijn lijf dan mijn hoofd om over mee te beslissen. Het resultaat moge duidelijk zijn. Na de geboorte van nummer  1 was mijn hoofd daar alsnog dermate van verward dat ik riep ‘dit was 1 keer en noooooit meer’, maar dat trok na enige tijd bij. En vijf minuten na de geboorte van nummer 2 riep ik dat ik er nog 1 wilde. Zo geschiede.

Maar ik houd er van mijn gedachten af te maken. Ik kan pas nadenken als mijn huis is opgeruimd. Ik heb uren tijd nodig om alle prikkels uit de wereld te laten bezinken en doe dingen graag in mijn eigen tempo. Ik kan niet koken als er tegen me gepraat wordt en ik neem de verkeerde afslag als er tegen me gepraat wordt. Ik slaap het liefst zonder iemand extra in mijn bed en als ik ’s nachts wakker wordt gemaakt slaap ik niet meer verder. Ik kan niet knutselen, afgezien van wat ik knutsel in mijn hoofd. Ik kan niet tegen smakken, kots en groene poep.  En als we het dan toch hebben over poep: ik poep ook graag ALLEEN.

Kortom niets dat roept om moederschap, maar dat wist ik niet van tevoren!

Nu, bijna tien jaar na de geboorte van de eerste vind ik mezelf terug in een opgeruimde Vinex-woning en ik krijg ondanks de locatie weer lucht. Er gaan boeiende gesprekken ontstaan met mijn kinderen, ik heb het sporten weer opgepakt en heel af en toe kan ik een gedachte afmaken. En als ik die gedachte afmaak dan denk ik: wow we hebben het gered en het is leuk! En over iets meer dan 6 jaar gaat de eerste al weer uitvliegen. Dus ik ben getransformeerd in een blije mama. Die weliswaar nog steeds niet altijd  haar gedachten kan afmaken en bij onderbrekingen nog steeds suiker in de soep gooit en de verkeerde afslag neemt. Maar alles waar ik niet goed in ben hebben we overleefd.  En al die mensen die zeggen: wacht maar tot ze in de puberteit raken. Dat zal allemaal wel maar dit worden onze koningsjaren!

Cathelijne Wildervanck

NLP-trainer, schrijver, coach

This entry was posted in blog. Bookmark the permalink.