Dag 50: Luister nooit naar een perfectionist

Created with Sketch.

Dag 50: Luister nooit naar een perfectionist

Ik ben een boeiend boek aan het lezen. Het gaat over de body-brein verbinding. Hoeveel invloed je lichaam heeft op je brein en andersom. Dit boek werkt bottum-up, dus vanuit het lichaam verbeteringen doorvoeren waar je brein dan weer van profiteert. Top-down is sleutelen aan wat er in je hoofd (je gedachten, emoties, aansturing van gedrag) gebeurt waar je lichaam wel of niet van profiteert. Beide aanpakken zijn handig, wat mij betreft in samenwerking of afwisseling. Maar goed, dat is niet mijn punt van dit blogje.
Het is een boeiend boek, wat goede dingen vertelt over stress, voeding, supplementen etc. Dingen die ik allemaal al wel weet maar dan weer nét even anders gezegd. En ik vind het bere-interessant.
In de inleiding schrijft ze, tot mijn grote geruststelling, het volgende:
“De gezondheid van je brein is de poort naar de beste gezondheid. Het moet zachtjes aangestuurd worden door vertrouwen, met gevoel, gericht en genuanceerd. Radicale, agressieve bulldozerprogramma’s werken in het algemeen niet op de lange termijn. Maar vriendelijk en koesterend onderzoek naar wat goed voor jou is, doet dat wel.”
Vind jij dit ook fijn klinken? Ik word er blij van, een handleiding om weer wat nieuwe stappen te maken in gezondheid van brein en lijf die ik rustig, lief en zacht kan invoeren. Lijkt een beetje een op de gedachte achter een boek dat ik ken 🙂 Hahaha voor wie het niet weet, ik schreef een boek De Gelukspiramide, waarin ik de kaasschaafmethode introduceer. Stapje voor stapje, en niet met grote hompen tegelijk nieuwe dingen invoeren.

Goed, het boek heeft mijn aandacht. En omdat het bijna tijd was om mijn mandje op te zoeken en ik wel heel nieuwsgierig was, skipte ik even een stuk en ging naar ‘het lijstje’. Oftewel wat zijn de concrete adviezen. Nou, toen was ik wel vrij snel klaar hoor! Man oh man, als het de zachte methode is om dagelijks 750 gram groente binnen te krijgen, geen granen meer te eten en een berg supplementen te slikken, alle chemicaliën het huis uit te gooien en mijn hele badkamer van schimmels (die er kennelijk zijn ook al zie je ze niet, dat er even geen verkeerd beeld van mij en mijn badkamer ontstaat hè!) te doen. Heel even overweegt mijn hoofd dit programma want de beloftes van een strak energiek lijf met dito hoofd lonkt. En ik weeg weer even die woorden van gevoel, gericht en genuanceerd versus bulldozerprogramma’s.

Wat is dat toch met experts? Ik denk aan de leraar frans die de opgegeven hoeveelheid huiswerk helemaal niet zoveel vindt. Of de juf van Charlotte die zegt: dan doet ze toch even wat rustiger aan? Met meteen er achteraan: als het maar wel volgende week af is. Huh? Mensen die hun methode of gedachtegoed of vak zo goed beheersen dat wat in hun ogen ‘rustig aan doen’ voor de meeste mensen bijna nadert aan perfectie.

Die geheime kift tref je nogal eens ergens, mensen die iets goed kunnen. Joh, kan jouw kind nog niet lopen? Heb je die offerte nog niet af, zal ik het even doen? Joh anders ga je ook eens mee hardlopen? Soms is het liefdevol bedoeld, en soms voel je er onder dat je kennelijk niet aan de lat van de ander voldoet. En ook dat is dan niet rot bedoeld maar mensen kunnen zich dan niet voorstellen dat iets wat voor henzelf een eitje is (noem eens 750 gram groente eten op een dag) voor een ander een klus. En dat waar de ene ouder moeiteloos zijn kind een nacht laat brullen en daarna nooit meer gebroken nachten heeft, dat voor de ander gewoon geen oplossing is. En dat waar de een makkelijk dagelijks zijn hardloopschoenen aantrekt, de ander ze niet eens heeft. En ik denk: laat je nooooooit adviseren door een perfectionist!

Dus hoewel de aanpak van het boek echt prachtig klinkt, is het voor mij toch vooral theorie. Theorie die me een niet goed genoeg gevoel geeft. Dus ik besluit dat ik écht voor zacht en liefdevol ga. Door mijn eigen ogen, en niet die van een ander. Met wat voor mij werkt en niet voor de gemiddelde mens. Want die gemiddelde mens, die ben ik niet. Jij trouwens ook niet, die gemiddelde mens is een statistisch gegeven.

Mijn voornemen wordt bevestigd binnen de warme cocon van ons gezin. Want ’s avonds lig ik nog even bij Charlotte en bedenk me dat het toch echt wel tijd is haar beddengoed weer eens in de was te doen. Vindt ze niet leuk want ze houdt niet van vers beddengoed, dat ligt minder lekker. Ik zeg ‘ja maar officiële mensen die het netjes doen verschonen hun bed elke week’. Waarop ze droog antwoord: ‘maar wij zijn geen officiële mensen die het netjes doen’. Waarvan akte.

Tot morgen,
Cathelijne