Dag 52: Ik wist het niet

Created with Sketch.

Dag 52: Ik wist het niet

Ik wist het niet, echt niet. Dat er mensen zijn die het bestek nog even recht moeten leggen naast het bord. Die een schilderij moeten recht hangen. Die het niet kunnen aanzien als 1 tegel een ander formaat heeft dan de rest, of dat er een motiefje in zit dat ineens niet meer netjes doorloopt. Ik wis echt niet dat er mensen zijn die daar jeuk van krijgen. Laat staan dat ik doorhad dat ik er zo eentje aan de haak had geslagen. Pas na jaren vroeg hij of ik het door had, dat als ik tafel had gedekt hij nog even het bestek corrigeerde. Hahahaha nee dat had ik echt niet door! En ik had ook niet door dat hij her en der subtiel even een lijstje recht zette of een boek dat uitstak ten opzichte van de rest even weer tot de orde riep.

Nu we kinderen hebben ontdek ik dat dit niet per se een neurotisch trekje is maar dat meer mensen dit hebben. Over stoeptegels lopen zonder de randjes aan te mogen raken, je boterham beleggen en dat het plakje kaas niet scheef mag zijn. Ik ontdekte zelfs dat er een logica zit in hoe je een Big Mac eet, er moet ook een zekere symmetrie in zitten die ik dus onbedoeld verstoorde als ik een hapje bietste. Meer voorbeelden wist ik niet omdat mijn brein gewoon niet zo werkt, dus ik ging dochter vragen…..Nou dat was niet zo moeilijk: dat als ik boterhammen smeer de pindakaas niet tot het randje gesmeerd is, dat de deken op mijn werkkamer niet netjes over de bank ligt (en ze trekt hem even recht) Iets met hoeken, lijnen en verhoudingen die moeten kloppen. Echt, een wereld waar ik geen kennis van had.

Ik heb andere trekjes. Zo moet ik als ik buiten loop óp die schelp gaan staan zodat ‘ie dat krakgeluid maakt. Dito bij boomschors, die maken een geweldig geluid, echt waar! En nu ik elke ochtend hardloop: er is een straat en dat is aan het begin van mijn route en daar wandel ik nog, daar liggen zulke ontzettend fijne droge kleine soort van dennenappeltjes die zo geweldig krak zeggen als je er op staat!

Nou, we zijn dus compleet gek geworden hè. Dat ik dit überhaupt in een blogje durf te schrijven! Maar sinds ik NLP ‘heb’, snap ik dit soort dingen en voel ik me minder gestoord. Want ik weet: er zijn verschilzoekers en gelijkzoekers. Verschilzoekers zijn mensen die meteen ergens het missende, het scheve, het niet kloppende zien. Super handig in bepaalde beroepen, maar soms ook wel lichtelijk neurotisch. En verschilzoekers kunnen wel eens overkomen als mierenneukers, azijnpissers, negatieve mensen. Want niet alleen in tastbare zaken zijn ze dan verschilzoeker maar ook in sociale zaken, in logistieke zaken, in planningsdingen. Wederom: soms handig, soms tikkie neurotisch.

Ik ben geen verschilzoeker, dus ik zie niet eens dàt die mensen verschil-zoeken totdat ze het me vertellen! Na al die jaren heb ik een bescheiden notie hoe irritant het kan zijn als er een spatie teveel staat, een lijntje niet recht loopt, de fietsen niet naast elkaar staan. Gelijkzoekers zijn namelijk mensen die de overeenkomsten zien, het gelijke. Dus al staan die fietsen niet precies naast elkaar, ik zie ze als een net geheel. En al staat er een spatie teveel, ik zie de tekst. En ook voor gelijkzoeken: niets mis mee, niet goed of fout. Maar heeft ook voor- en nadelen. Je kunt mij een heel verhaal ophangen en ik zeg overal ja op. Ik bedenk niet zo gauw wat er niet klopt. Dus soms zie ik problemen en echte beren over het hoofd.

Dat krakken en kraken, is dan weer een ander modelletje. Dat heeft er mee te maken dat mijn hoofd voorkeur heeft voor geluidsinformatie boven visuele informatie of voelinformatie. Dus zo’n krak, vind ik gewoon lekker. Sommige mensen zijn bijvoorbeeld dol op dat geluid (of gevoel) van vingers knakken. Verklaarbaar!

Ik hou van verklaarbaar. Daarmee kan ik de gekste trekjes leuk, logisch en vaak zelfs handig vinden. Ik vroeg Richard of hij een leuk plaatje had bij dit blog. Ik kreeg deze. En ik zag het echt niet!

Tot morgen,
Cathelijne