Dag 53: Zuinigheid met vlijt

Created with Sketch.

Dag 53: Zuinigheid met vlijt

Ken je Mari Kondo? Zo niet dan even de uitleg: deze dame is een opruimgoeroe. Ze heeft hele strakke methodes die je zouden helpen je huis strak en vrij van zooi te maken. Heb het gelezen, werd er helemaal gefrustreerd van. Hoe dan? In een gezin van 5 plus hond plus kat? Eén ding van haar aanpak is me wel bijgebleven. Bewaar of gooi weg op basis van het volgende criterium: krijg ik hier een heel blij gevoel van?

Afgelopen twee maanden was vrij sober qua aankoopgedrag. Ik kwam niet of nauwelijks in winkels en omdat ik toch aan een bepaalde mate van ‘bezorgschaamte’ lijd, werd er ook niet al te veel online besteld. En eerlijk: ik vond het wel rustig. En nu de wereld beetje bij beetje open gaat, merk ik dat mijn aankoopgedrag nog steeds vrij sober is. Allereerst weeg ik veel kritischer of ik er echt blij van word. Zo stond ik laatst in de boekwinkel omdat jongste een ducky moest kopen voor vriendje. Normaal gesproken gris ik dan ook wel even een boek of tijdschrift voor mezelf mee. En ik sta met boek in de hand en denk: word ik hier écht blij van? Nee. Boek ging terug.
Soortgelijk verhaal met tuin. Ik wil al een tijd naar het tuincentrum, voor wat leuke hanging baskets enzo. Gezien de horror-verhalen over drukke tuincentra stelde ik uit en uit en uit. Tot ik me afvroeg: maken die plantjes me écht blij? Nee dus. Tuincentrum is van lijstje geskipt. En gisteren zouden we naar de Action, daar aangekomen zien we de rij en dachten ‘laat maar’. En jij weet hoeveel meuk dat weer scheelt 🙂

Eigenlijk geeft het wel rust, minder kooplust. De lol van een nieuwe aankoop wint het niet eens van andere dingen die nu ontstaan. Zoals gisteravond: twee tieners die met schilderstape en stoepkrijt mozaïeken op de stoep creëren. Richard en ik er gezellig bij met een drankje, hondje dat nieuwsgierig rondsnuffelt en zo af en toe ongehoorzaam achter een kat aan sjeest.
Ik Mari Kondo dus al van tevoren, het komt er niet meer in al die meuk.

Deze soberheid past me wel, het geeft me een rustig en overzichtelijk gevoel. En ineens moet ik aan mijn oma denken. Mijn oma was superzuinig, op het voor de omgeving wellicht irritante af en niet gestuurd door haar banksaldo zeg maar. En ik realiseer me dat als twee maanden soberheid dit effect op mij heeft, wat dan een hele tweede wereldoorlog aan zuinigheid met een mens doet. En in één klap heb ik veel meer begrip en waardering voor die na-oorlogse generatie die is opgegroeid met zuinigheid. En dat heeft doorgegeven aan mijn generatie. Want ik geloof dat ik als kind wel tien spreekwoorden heb geleerd over zuinigheid. Zuinigheid met vlijt, bouwt huizen als kastelen. Iedere dag een draadje is een hemdsmouw in een jaar. Een vliegende kraai vangt altijd wat. En ga zo maar door.

En ineens vind ik mijn eigen zuinigheid, die er voor corona ook al in zat hoor, geen lastige eigenschappen maar een systemisch cadeautje. Ik voel me ineens trots en dankbaar dat ik zo opgegroeid ben. Zuinigheid & leven hebben meer met elkaar te maken dan ik wist en dat stemt me dankbaar en tevree 🙂

Tot morgen,
Cathelijne