Dag 57: tuinslang en levensenergie

Created with Sketch.

Dag 57: tuinslang en levensenergie

De wereld is weer een beetje open aan het gaan. Gisteren getennist, vanochtend gaat jongste voor het eerst weer naar school, er wordt weer op locatie gecoacht en we zijn rond met de planning voor opleidingen na de zomer. De hond is al wel naar de kapper geweest, wij nog niet. Maar er komt weer een beetje ‘normaal’ in.

Waarom voel ik me dan zo raar? Zo ongedurig? Dat ik heel veel wil maar dat er echt geen snars uit mijn handen komt? Whaaa, ik wil zoveel en ik doe echt geen zak. Ik sta stil en voel me gefrustreerd. Alsof mijn energie geblokkeerd is.

En ineens realiseer ik het me: dit gaat over beweging en stilstand. Ik heb het gevoel dat ik niet meer stilsta maar zeker ook niet het idee dat ik beweeg. En dat frustreert me. Vergelijk het met een tuinslang. Toen de lockdown kwam, ging de kraan dicht. Nou dat is overdreven, hij ging op de spaarstand. En daar kon ik prima mee leven. Klein wereldje, blogjes tikken en een manier vinden om ons bedrijf in corona-banen te leiden. Ik voelde rust in deze stilstand van het leven. Beetje bloggen, beetje hardlopen, filmpje kijken met de kids, lekker koken, yogalesje, prima.

Maar dan komt er ineens weer wat druk op die tuinslang, het water gaat weer stromen. Maar niet zoals vroeger, er zit een knik in de slang. Je kan wel al nadenken over vakantie maar nog niet boeken, je kan al wel weer trainingen plannen maar ze nog niet geven, je kinderen mogen wel tennissen maar je kunt niet even gaan kijken, jongste gaat naar school maar met een berg beperkingen. Allemaal dus een beetje ‘leven met de rem erop.’

Ik denk aan oud & nieuw, vraag me niet waarom, en had me nog niet gerealiseerd dat het een oud & nieuw wordt zonder vuurwerk af te steken. En ik merk ineens hoezeer ik gehecht ben aan routines, tradities en dat dingen gaan zoals ze altijd gingen. Een tuinslang waar gewoon gestaag water uit stroomt. Niet op de druppelstand, niet hard spuitend, niet met een knik erin maar gewoon stromend.

En daarom voel ik me ongedurig. Omdat we weer een nieuwe fase in gaan. Een fase met meer mogelijkheden. En gek genoeg kun je daarin dan juist de beperkingen meer voelen dan hiervoor. Niet handig en na twee dagen in dat gevoel weet ik nu dus wat het is. En dat helpt me. Ik ga lekker eens knutselen aan mezelf, zodat ik weer de beweging, de ruimte en de mogelijkheden voel. Een gestaag stromende tuinslang dus. Alleen even hopen dat we dan niet óók nog een watertekort gaan krijgen deze zomer 🙂

Tot morgen,
Cathelijne