Dag 58: Beter worden

Created with Sketch.

Dag 58: Beter worden

Ik loop hard, bijna elke dag nu, al een week of twee. En ik merk ‘hé ik word beter’. En meteen er achteraan denk ik, wat een interessant woord dat ‘beter’. Je wordt in van alles beter. Eerst als kleine pup, steeds beter in op je wankele beentjes blijven staan, totdat lopen normaal is. Je zou zeggen dat je ‘goed’ bent geworden in lopen.
Je wordt beter in praten, in vriendschappen sluiten, in lezen en in rekenen. En soms word je even niet ‘beter’, omdat je misschien al ‘goed’ bent of misschien omdat je even stil staat op dat gebied. Of je wordt op dat moment in iets anders ‘beter’. Beter worden hoort dus bij leren, en leren hoort bij het leven.

Maar….ik ben ook op een andere manier al een tijd bezig met ‘beter worden’. Ik merk hoe gek dat is voor mensen die zelf niet met een chronische ziekte te maken hebben. Want dan heb je ‘ziek’ of ‘beter’. En ‘beter’ is dan kennelijk synoniem voor 100% gezond want dan zeg je: ‘ik ben weer beter’. Lastig vind ik dat soms. Als mensen vragen hoe het is. Steeds beter, zeg ik dan. Maar wat bedoel je dan? Nou dan bedoel ik soms hele kleine dingen en soms hele grote. Een grote is dat ik van de prednison af ben. Een kleine is dat de huid van mijn voeten niet meer zo raar is.. Een grote is dat ik zowaar geregeld merk dat ik geen middagslaapje meer nodig heb. Een kleine is dat mijn haar voller wordt en er minder in de borstel blijft hangen. Een grote is dat ik weer vrijwel alles kan eten zonder last te hebben, of dat ik na het douchen niet moet uitpuffen van vermoeidheid, of dat ik weer gewoon zelf boodschappen kan doen, of dat ik geen pijn meer heb, of dat ik zonder afwegen of ik het qua energie wel ga trekken zomaar met een vriendin afspreek. Er zijn vooral veel voor mij grote stappen die zich zo geleidelijk aandienen dat het kleintjes lijken. Allemaal stappen die maken dat het ‘beter’ gaat. Vaag voor anderen, want die zien een vrouw met een gezonde kleur, die zien me op pad gaan, die zien me blogjes tikken, ie zien vitaliteit. Terwijl daar een wereld achter zit van kleine stapjes. Stapjes naar naar steeds beter. En steeds meer is ‘beter’ een zeven, nog geen acht maar wel een zeven. En misschien wordt beter wel een acht, een negen, misschien wordt het wel ‘goed’. Misschien wordt het zelfs zo dat ik er niet meer mee bezig ben en beter kan worden op andere gebieden. Beter worden in tennis, in schrijven, in koken, in een online workshop geven, in een kruidentuintje aanleggen en niet laten verpieteren.

Ik moet denken aan dat ik inderdaad volgende week voor het eerst een online workshop ga geven. Gisteren heb ik proefgedraaid met een aantal collega’s. En jeetje wat voelde ik me klunzig. Alles wat me normaal makkelijk afgaat bij het coachen, is ineens anders, voelt anders, als het online moet. En dan heb ik bewondering voor al die leraren, fysiotherapeuten, coaches en belastingadviseurs die abrupt om moesten schakelen naar 100% online dienstverlening. En ik voel ook weer even hoe het is om lerende te zijn. Om bezig te zijn met ‘beter’ worden. Met groeien, met ontwikkelen, en dus ook met klunzig voelen, met soms even langs een frustratielijntje moeten, met snel willen naar het comfortabele gevoel dat je iets kan, in de vingers hebt. En gelukkig ken ik het 4-staps leermodel*, waardoor ik weet dat ook dat klunzige gevoel weer voorbij gaat.

Wat een feestje eigenlijk om als volwassene weer even volop in dat leerproces gegooid te worden. Omdat alles anders is. Van ‘hoe uit ik mijn genegenheid op 1,5 meter’ tot ‘hoe geef ik een online workshop’ en alles dat er tussen zit. En ik bedenk me hoeveel dingen ik nog wil leren. Dus op verschillende manieren ben ik ben elke dag bezig beter te worden. En dat voelt heel erg prima!

Tot morgen,
Cathelijne

* Het 4-stapsleermodel
– De eerste fase is de fase waarin je je niet bewust bent dat je iets niet kunt. Je weet eenvoudig niet dat je iets niet weet. Vergelijk het met autorijden: er is een tijd geweest dat je niet wist dat je iets moest doen om een auto te besturen.
– De tweede fase is de fase waarin je je bewust wordt van het feit dat je iets nog niet kunt of nog niet gemakkelijk vindt. De fase van bewust onbekwaam is een heel belangrijke, aangezien je hier ontdekt dat je iets te leren hebt. Jammer genoeg stoppen veel mensen in deze fase van het leerproces. Daarentegen zijn er juist ook veel mensen die gemotiveerd worden om nog meer te gaan leren als ze in deze fase zijn, en gaan ze extra oefenen om datgene echt onder de knie te krijgen.
– De derde fase is de fase waarin je bewust gaat oefenen, het bewust bekwamen. In deze fase moet je je nog volledig concentreren op datgene wat je wilt leren. Daarom kost het vaak nog energie. Hoe meer er geoefend wordt, hoe minder energie het gaat kosten. Het wordt uiteindelijk heel gewoon voor je.
– In de vierde fase, onbewust bekwaam, kun je weer aandacht geven aan andere leerprocessen.