Dag 59: Bevestiging gevraagd

Created with Sketch.

Dag 59: Bevestiging gevraagd

Ik vraag veel bevestiging. Op de basisschool al kennelijk want elk jaar stond er wel iets in mijn rapport als: ‘nu weet je je schooladvies en hoef je dat niet steeds meer te vragen’ of ‘je kunt het echt wel, die bevestiging heb je niet steeds nodig’. En nog meer van dat soort oneliners. Dus besloot men: Cathelijne is onzeker. Maar zo voelde en voelt dat niet. Hoe zit dat nou?

Ook dit heeft weer met meta-programma’s te maken, een NLP-onderwerp waar ik echt dol op ben. Deze gaat over ‘Hoe weet je dat je iets goed doet’? Het is even door de theorie heen ploegen want dit keer zijn het zelfs vier verschillende voorkeuren. Maar als je ze vat, kan je dat bakken met energie en oordeel over anderen schelen.
1. Bij een intern referentiekader neem je het besluit of je tevreden bent over iets (iets dat je gedaan hebt, een idee dat zich heeft gevormd etc) op basis van wat je van binnen voelt en denkt. Dus: je hebt een voetbalwedstrijd gespeeld en je hebt wel of niet een tevreden gevoel uit jezelf. De eindstand maakt niet uit, wat de coach zegt ook niet, wat je medespelers vinden ook niet. Heel gek kan dat lijken, iemand die enorm baalt terwijl de rest heel tevreden is of andersom. Of dat je partner zich niets lijkt aan te trekken van wat jij vindt, voor je het weet denk je ‘hij vindt mijn mening niet belangrijk’ en dat klopt maar voor je het weet maak je daar dan weer van ‘hij vindt mij niet belangrijk’.

2. Bij een extern referentiekader ben je tevreden over iets op basis van externe factoren. Mening van anderen, de eindstand bij voetbal, de beurskoers of nog iets heel anders. Mensen die dit hebben lijken wel eens geen eigen mening te hebben of wat computerig/feitjes gericht.

3. Dan heb je nog de variant intern referentiekader met externe check, zoals ik. Die voelt-weet van binnen wel hoe het zit maar wil het nog even van buiten bevestigd krijgen. Die ken je misschien ook wel. Dat je kind een prima hockeywedstrijd speelt maar wel even oogcontact maakt met de kant bij elk belangrijk moment. Of de collega die na een belangrijk telefoontje altijd even van je moet horen of ze het goed gedaan heeft. Dat hoeft dus niet in het bakje ‘onzeker’ te vallen, dat kan ook een informatievoorkeur zijn.

4. Als laatste heb je nog de variant extern referentiekader met interne check. Die heeft op basis van feiten en meningen een conclusie gevormd die van binnen nog even geweet-voeld moet worden. Dus ‘joepie iedereen vindt mijn verjaardagsfeestje leuk maar wat vind ik zelf er van’? Of: ‘ik ben blij want iedereen is blij met hoe we gespeeld hebben, maar wat vind ik zelf eigenlijk?’. En dat dan ook in die volgorde.

We zijn zo snel geneigd een oordeel te plakken op iemand die een andere voorkeur heeft. Bijvoorbeeld onzeker of juist arrogant. Of we zijn gefrustreerd dat je kind zich niets aantrekt van een onvoldoende of juist in zak-en-as zit bij een goed cijfer. En zo kan het ook maar zo dat je nu alleen thuis werkt en wat onrustig bent. Je mist die externe check, je mist die collega die het met je eens is dat je een geweldige offerte hebt geschreven, een probleem fantastisch hebt opgelost of dat je nieuwe idee heel waardevol is.
Het is maar klein, maar die kleine bevestigingen die steeds uitblijven gaan wat schuren. En voor je het weet denk je wél dat je onzeker bent.
Anderen voelen zich op dit moment juist heerlijk omdat ze nu wat meer onder de radar vliegen, minder mensen meekijken en een mening hebben waardoor je meer op je eigen interne koers kunnen varen. Kortom ook dit onderwerp is weer een bouwsteentje in of je lekker in je vel zit in deze gekke tijden, of niet.

In mijn geval (3) heb ik het dus echt nódig dat iemand nog even bevestigd wat ik denk en voel. Dus als ik een doorverwijzing wil hebben van de huisarts en die niet krijg moet iemand nog even zeggen dat ik gelijk heb dat ik het stom vind. Als jongste zegt dat ik ineens heel grijs word en ik vind zelf van niet, dan vraag ik nog wel even aan een ander: ‘het valt toch wel mee met die grijze haren?’.Als ik een workshop heb gegeven en naar huis rijd, bel ik altijd even Richard om te vertellen hoe het ging en te horen dat ik het goed gedaan heb (en hij was er niet bij hè, hoe grappig dat het zelfs dan werkt!) . En als ik een blogje getypt heb en ik ben tevreden, kijk ik toch ook nog even naar de likes of mijn gevoel gedeeld wordt. Dus ja ik check veel, en nee ik ben niet onzeker. Niet meer of minder dan een ander tenminste. Denk ik. Toch?

Tot morgen,
Cathelijne