Dag 62: Moppersmurf

Created with Sketch.

Dag 62: Moppersmurf

Ik heb een ventieltje, dat moet soms even opengedraaid worden om te ontluchten en dan kan ik weer verder. Beetje zoals de ontluchter op je radiatoren. Dochter heeft hem trouwens ook. Was ze op een feestje geweest, kreeg je eerst te horen wat er allemaal stom was. Zou je maar zo gaan denken dat het geen leuk feestje was. Vraag je: en was het leuk? Antwoord: Ja heel leuk! Huh?

Duurde even voor ik doorhad dat dochter gewoon kopieert van haar moeder. Dat ik het ook heb en ook ik heb het niet van een vreemde. Als ik ergens geweest ben, moet ik altijd eerst even alles benoemen wat ik stom vond. Even moppersmurf zijn, ook al was het leuk.Gek hè!

Gisteren ging ik hardlopen. En kwam ergens onderweg vier mensen met drie honden tegen. Eén van die honden, formaat groot, rent zeiknat enthousiast op mij af. Ik schrik oprecht en roep fel: nee, nee. Hondeneigenaar roept het je vast bekende: hij doet niets hoor!
Ok, nu zou ik kunnen gaan delen waarom ik dat allemaal stom vind en iets over aanlijngebieden en loslopende honden, maar daar gaat het niet om. Waar het om gaat is dat ik verder rende maar van binnen enorm aan het mopperen was. En ik weet dat ik op zo’n moment eigenlijk de hele tijd mopper totdat ik het huis heb kunnen uitmopperen.

En ik dacht ineens: wat een bullshit. Waarom kan ik dit niet gewoon loslaten? Hahhaha nu denk jij ‘en toen liet ze het vast meteen los’. Maar nee, ik liet los en kwam een kwartier later zelfde setje nog een keer tegen, nog een keer hond-ui-sloot-rent-op-hardloper-af en nog een keer mopper-mopper-mopper. Dus zo simpel was het niet, daar was kennelijk nog wat meer inzicht voor nodig.

En toen moest ik denken aan geboorte van dochter. Beetje gekke switch misschien maar volg maar even, komt goed. Geboorte gaat bij mij zoals ik ben, snel en heftig. Dus meteen elke vijf minuten een wee en die zijn NIET LEUK! En ik klaag steen en been, zucht en puf. En op een gegeven moment moet Richard écht even weg om een koffertje met spullen naar de buren voor Martijn te brengen. Ik ben dus 5 weeën lang alleen en als hij terugkomt valt het me op dat ze ‘ineens’ veel meer pijn deden dan toen hij er niet was. Hm……Nu heb ik een al van nature WWW (Wat Werkt Wel) man, dus hij stelt voor om dan maar even naar beneden te gaan. En verhip……niemand om tegen te klagen, niemand om mee te mauwen, de pijn is weer dragelijk.

Daar denk ik dus aan al hardlopen. Niemand om tegen te klagen, niemand om mee te mauwen, dan los ik het kennelijk zelf op. Dan is pijn beter te verduren en misschien werkt dit ook wel met dit soort kleine dingen. Dingen die me storen of raken. En ik besluit dat ik de mindfuck aanga en gewoon doe alsof er niemand is. Niemand die ik kan vertellen wat er nou weer voor stoms gebeurt is, wie nou weer iets gedaan heeft dat me raakte of zich niet aan een regel hield wat ik dan weer stom vind.

In feite gaat dit ook weer over ‘wat je water geeft groeit’, waar gaat je aandacht naartoe. De Amerikaanse hersenonderzoekster Jill Bolte Taylor heeft onderzocht dat wanneer wij een emotie ervaren, het minder dan 90 seconden kost voordat die geneutraliseerd is. En ik bedenk me dat ik die 90 seconden elke keer verleng als ik mijn verontwaardiging, verdriet of boosheid onbewust ‘nog even vasthoudt’ zodat ik hem straks met iemand kan delen.

Ik denk dat ik mijn 90-seconden genieten maar weer eens wat meer ga delen. En voor al die andere dingen die pijn doen, waar ik verontwaardigd of boos van wordt, daarbij ga ik eens een tijdje doen alsof er niemand is die dat wil horen. Wel zo rustig.

Oh ja en die geboorte? Hij mocht er nog net het laatste kwartier bij zijn, dat dan weer wel 🙂

Tot morgen,
Cathelijne