Dag 64: sokkencrisis

Created with Sketch.

Dag 64: sokkencrisis

We hoorden van iemand in ‘de houtsector’ dat het drukker dan ooit is. Dat ze wel kunnen blijven rijden naar de bouwmarkten. Want heel Nederland is schuurtjes, afdakjes, bijkeukens, stapelbedden en weet ik veel wat aan het maken. We klussen ons naar het schijnt helemaal gek.
Helaas is het klus-gen ons in huize Wildervanck-Spek niet gegeven. Het grootste project dat we hier deze weken hebben aangepakt is: de sokkencrisis!

Ergens een half jaar geleden kreeg ik er de balen van, al die enkeltjes. Dus ik gooide alle enkeltjes in een vuilniszak met de bedoeling die weg te gooien. Die andere helft komt nooit meer terug dacht ik zo. Nu heeft echtgenoot (ja die van ‘hij zijn gelijk, ik mijn zin’) daar andere gedachten over dus die zak werd maar niet weggegooid. Ik stelde dat dit dan toch echt het moment is om voor eens en voor altijd….

Nou ik heb het geweten! Alle maar dan ook alle sokken die op zichtbare en minder zichtbare plekken gevonden konden worden, werden verzameld en samengevoegd met die vuilniszak vol afdankertjes. De woonkamer werd verklaard tot oorlogsgebied dus de hele vloer lag vol met ik denk wel honderden nog maatjes-loze exemplaren. En we gingen aan de slag. Ik laat even in het midden of echtgenoot nou echt gelijk had, maar inderdaad zeker de helft had een maatje gevonden. Nee niet de helft die de andere helft vond, twee kwarten die elkaar vonden. Dus de helft van onze sokken zijn weer een paar. En de rest mag weg! Ik mijn zin!

En ik denk: dit ga ik nu dus gewoon wel eens bij de bron aanpakken. Met name jongste heeft nogal de neiging om zijn sokken uit te schoppen waar het hem het beste uitkomt en vervolgens waait er kennelijk altijd wel eentje weg richting onvindbaar.

-‘Florian, kunnen we even een sokkengesprek hebben?’
-‘Ja hoor’
– ‘Nou kijk, we hebben dus nu alle sokken uitgezocht en ik zou graag de boel wat op orde willen houden. Nou ben jij volgens mij wel een van de belangrijkste factoren in dat er het een en ander kwijt raakt’

Hij is het met me eens, dat scheelt al. En op dat moment flitst er door mijn hoofd ‘maak hem mede-verantwoordelijk in plaats van zeggen hoe het moet’. Ergens in een opvoedblaadje gelezen waarschijnlijk 🙂
Plus eerlijk gezegd is het mij nooit gelukt die sokkencrisis onder controle te krijgen, wie weet heeft hij nog een goed idee.
Dus ik vervolg:
‘Heb jij ideeën hoe we dit kunnen aanpakken?’
‘Nou dat moet je dan toch gewoon dóen!’
Oh, is het zo simpel? Hahaha ik moet een beetje lachen om hem. Gewoon doen? Tot nu toe niet zo gewoon. Als iedereen alles ‘gewoon doet’ zou ik heel wat minder……nou laat maar daar gaat dit blogje niet over. Ik vraag hem wat ‘gewoon doen’ inhoudt en dan is het toch wel even stil. Mijn kans om het concreet te maken:
– ‘Sokken horen aan je voeten. En anders in de wasmand.’
– ‘Oh, nou dat is toch prima? Ik wist nooit waar ik ze moest laten’.

Jemig, en hoe vaak heb ik het al gezegd? Kennelijk waren zijn oren nog niet helemaal toe aan dit type informatie? Volgens hem hadden we dit ook drie jaar eerder kunnen vertellen. Heb ik gedaan maar ach, ook hier denk ik dan maar: jij gelijk en ik mijn zin. Als die sokken vanaf nu inderdaad de regel volgen van óf aan je voeten of in de wasmand, ben ik al lang tevreden. Kwestie van wil je gelijk of wil je geluk. En je wil niet weten hoe gelukkig netjes gesorteerde en bij elkaar passende sokken mij maken 🙂

Tot morgen,
Cathelijne