Dag 65: Ben

Created with Sketch.

Dag 65: Ben

Elke dag bel ik met Ben. Al 64 dagen lang. Ben is 79 en zit thuis. Dat klinkt zieliger dan het is.

Ben leerde 14 jaar geleden kennen, in de sauna. Je zou zeggen niet een voor de hand liggende plek voor een vriendschap, maar we raakten op een of andere manier aan de praat. Ik was toen zo’n 34 weken zwanger. Charlotte was in de maak, zeg maar. Ben bleek, en vraag me niet hoe het gesprek daar nou op kwam, een beetje paranormaal te zijn. Nou vind ik paranormaal wel iets fascinerends. Zo van, wat is nou echt dat extra zintuig, wat is scherpe intuïtie, wat is gewoon een soort van horoscoop-duiden waar altijd wel een kern van waarheid in zit. Ik weet het niet, maar het boeit me dat stiekem wel. Ik vraag hem wanneer Charlotte geboren wordt en hij zegt stellig: met Pasen.

Geen idee waarom ik dat zo serieus nam maar ik nam het zo serieus. Charlotte zou met Pasen geboren worden. En de week ervoor had ik een controle, die in mijn ogen dan dus de laatste zou zijn. Nou dat vonden ze maar gek bij het verloskundigenbureau. Logisch! Ze wilden een nieuwe afspraak inplannen en dat vond ik niet nodig. ‘Maar mevrouw, u bent pas 36 weken zwanger zie ik hier staan dus dat kan nog helemaal niet’. Hahahaha, kan niet is sowieso iets wat in mijn vocabulair niet voorkomt. Okee, het compromis was dat de afspraak in de agenda gezet zou worden, met een notitie: ‘mevrouw zegt dat ze niet komt omdat de baby er dan al is’. Hoe verzin ik het hè!

Nou, je raadt het al…goede vrijdag gebeurde er niets, stille zaterdag ook niet, eerste paasdag niet, tweede paasdag ook niet. Tenminste zo leek het. En ik snapte er geen bal van, want het kind zou met Pasen geboren worden (en nog steeds weet ik niet waarom ik dat zo zeker wist, het is echt niet dat ik elke uitspraak van elke paragnost helemaal aanneem hoor!). En ja hoor, tweede paasdag om half vijf braken toch de vliezen en om half negen was ons paaskindje geboren! Nou ja, om 1 minuut over half negen en dat zijn dan weer details waar mijn huisgenoten zeer aan hechten 🙂

Ben dus. Ben weet dingen, voelt dingen, kan dingen die wij in huis vatten onder de noemer ‘woesj-woesj’ oftewel vage shit. Maar Ben is ook gewoon Ben. En zit thuis, waar hij gewend was om naar de sportschool te gaan, te tennissen en het vitale leven van een zestiger te leven, zit hij nu thuis als super vitale bijna-tachtiger. Maar we bellen elke dag. We bespreken de beurs, de toestand in de wereld, zijn kinderen, zijn leven toen hij nog slager was, de oorlog en nog veel meer. Morgen weer, overmorgen weer, over-overmorgen weer. Net zolang tot we elkaar weel live kunnen zien, post-corona. En ik zal onze dagelijkse gesprekjes dan zeker missen. Weet je, misschien ga ik er dan gewoon mee door!

Tot morgen,
Cathelijne