Cathelijne’s wereld: Wortelkanaalbehandeling

Created with Sketch.

Cathelijne’s wereld: Wortelkanaalbehandeling

Ongeveer een week voor de corona-lockdown kreeg ik een Fitbit van Richard. Hij had er al eentje en ik was geboeid door het feit dat je er ook op kunt aflezen hoe het stress-level in je lichaam is. Ken je de film Heal? Zo niet, gauw gaan kijken op Netflix. De essentie van wat ze zeggen in deze docu-film: chronische ziekten zijn (mede) het gevolg van een overbelast stress-zenuwstelsel.

En met de kennis die ik heb kan ik er achter staan dat dat in elk geval een hele belangrijke factor is. Dat gaat best ver hoor, van vecht-vlucht naar adrenaline naar cortosol naar chronische laaggradige ontstekingen naar vage klachten. En stress is heel vaak geen hier-en-nu-dingetje maar gewoon een soort standaard in je lichaam. Veel mensen zeggen: ‘het is alsof ik altijd maar aan sta.’

Nou die Fitbit was meedogenloos. Ja ik stond de hele dag ‘aan’. Mijn grafiekjes werden maar amper blauw. Vergeleken met die van Richard voelde ik me een mega-kneus. Want zijn grafiekjes zijn lekker veel blauw, beetje oranje, een een ietsiepietsie rood. Maar ja, ik heb ook een heel relaxte, geaarde vent en ik ben ongeveer het andere uiterste.

Maar goed, ik ging aan de slag met die Fitbit en ontdekte dat als ik een yoga-les of een meditatie in de ochtend deed, ik heel veel blauw kreeg en ook best wel een groot deel van de dag. Joepie dacht ik, ik heb de uit-knop gevonden! En nam mij voor: dagelijks yoga en zo mijn immuunsysteem een echt goede boost geven. Ik vond en vind de Fitbit een mooie ondersteuning om te ontdekken hoe de Mind-Body samenhang bij jezelf werkt. Hoe wat je doet, denkt, voelt invloed heeft op je autonome zenuwstelsel. Dus ik zag mogelijkheden voor groei šŸ™‚

En toen kwam corona. En dat gaf stress, en mijn grafiekjes kleurden roder dan rood. En ik voelde me gefrustreerd en opgefokt door die Fitbit. Nou dat kan niet de bedoeling zijn. En aangezien dochterlief heel benieuwd was hoe zo’n ding werkt, leende ik hem met liefde uit. Jammer dan, die aan-zonder-uit-knop. Het is maar even zo.

Vorige week vond ik het wel weer eens tijd. Gewoon om te monitoren hoe de dingen die ik doe invloed hebben op mijn hartslag, herstel en stresslevels. En ik kreeg zomaar blauwe grafiekjes. En ik dacht, ik heb echt bijgeleerd de afgelopen maanden! En dat dacht ik niet alleen. Dat voel ik ook. Ik voel het dat ik even gas terug moet nemen, ik voel het als ik verander in een overprikkelt monstertje, ik voel het als mijn alleen-batterijtjes even op moeten laden. En omdat ik het veel eerder voel, kan ik veel eerder pas op de plaats maken. En ben ik ook veel eerder weer bijgetrokken. Iets met balans enzo.

En toen kwam de ultieme test. Vandaag met pijnklachten naar de tandarts. Hij foto’s maken. Ja hoor, typisch gevalletje wortel-kanaal-behandeling. Meteen. Twee uur later rij ik haar huis en check nog even mijn grafiekje. Kijk, als ik blauw kan blijven tijdens een wortelkanaalbehandeling, dan heb ik echt stappen gemaakt. Ik kan ‘aan’, en ik kan kennelijk ook ‘uit’. En dat is veel waard!

Tot morgen,
Cathelijne