Dag 100: Dag hóeveel?

Created with Sketch.

Dag 100: Dag hóeveel?

Dag 100, de honderd gekste dagen van mijn leven. Denk ik tenminste, je weet natuurlijk niet wat er nog gaat komen. Nooit gedacht dat ik 100 dagen zou bloggen. Ten eerste omdat ik toen ik begon, dacht dat dit corona-ding wel even in drie weken gepiept zou zijn. Ten tweede omdat ik geen mens van lange adem en duurvermogen ben. Waarom ik begon? Eigenlijk geen idee, kwam zo op, 100 dagen geleden. Ik was nog steeds een soort van ziek mensje, herstellend van de diepste gezondheidscrisis ever. Zoekende naar balans, naar passie, naar een nieuwe fase. Die nieuwe fase kreeg ik. Want ik hervond de lol in het schrijven, in de vrijheid om maar gewoon te doen wat in me opkwam. En zo raakte ik langzaam maar zeker weer zelf op gang, dankzij dat schrijven, dankzij de podcasts de vlogs en de blogs die ik maakte. Vond ik mijn creatieve ikje weer terug en mijn gezondheid voer er wel bij.

Het honderste blog. Ik dacht dit moet een uitsmijter worden. Maar uitsmijters schrijf je niet op bestelling, ik niet in elk geval. Want dat dat blogje over batterijtjes zoveel mensen raakte, kon ik niet bevroeden toen ik hem schreef. Net als die over het schaamtemuurtje, over de kwetsbaarheidskater of als ik de intieme gesprekken met mijn kinderen deelde. Zelfs ons huwelijk (hij gelijk en ik mijn zin), ons seksleven en onze ruzies ontkwamen niet aan mijn schrijfsels. En ook daar weer reacties van herkenbaarheid, hoe fijn!

Iedereen heeft een beeld van zichzelf. Dat beeld is natuurlijk niet meer dan dat, jouw zelfbeeld. Een construct van ideeën, emoties, ervaringen en de conclusies die je daaruit trekt over jezelf. In mijn zelfbeeld zat vroeger zéker niet dat ik moeder-kwaliteiten in mij had, in mijn zelfbeeld zat zéker niet dat ik materiaal ben voor een lang-en-gelukkig-huwelijk en in mijn zelfbeeld zat al helemaal niet dat wat ik dacht en voelde ook maar enigszins boeiend kon zijn voor de wereld. En als ik dan terugblik op 100 dagen corona-blog ontdekte ik een heel verrassende rode draad. Liefde!

Liefde voor mijn kinderen en hun eigenheid, liefde voor mijn man, en liefde voor het vak dat ik heb. En die liefde maakt dat ik iemand geworden ben die ik vroeger niet dacht te kunnen zijn. Een moeder, partner en schrijver. Liefde lijkt me een mooie bodem voor de pizza van het leven. En misschien hebben we dat met elkaar ook wel ontdekt juist deze gekke periode. Dat als de franje wegvalt, je terug moet vallen op die bodem. Dus laat dat een goede zijn, die topics zijn bijzaak.

Met deze honderd blogs ga ik een boek knutselen en geen paniek, vanaf volgende week kun je gewoon nog elke werkdag opstaan met mijn schrijfsels hoor!

Dus tot maandag!
Cathelijne