Dag 71: De bel gaat

Created with Sketch.

Dag 71: De bel gaat

De bel gaat, ik doe open, een deurwaarder. Nou dan zit de adrenaline bij mij meteen hoog. Want misschien heb ik wel iets niet goed gedaan, iets stoms gedaan, iets over het hoofd gezien zonder dat ik het weet? Dat doet mijn brein vrij snel, de stand ‘wat heb ik verkeerd gedaan?’. En misschien ben ik daar helemaal niet zo raar in. Ik hoor van veel meer mensen dat als ze politie op de weg zien, ze meteen even alles checken. Heb ik mijn riem om? Check. Lichten aan? Check. Rij ik aan de goede kant van de weg? Check. Rij ik de voorgeschreven snelheid? Check.

Dus met die deurwaarder op de stoep ging mijn brein ook even supersnel mijn leventje langs, Check, check, check. Ik kon het dus niet verzinnen, maar mijn lijf was in rep en roer. ‘Ja u wordt gedagvaard voor de rechtbank’. Nou die zin helpt natuurlijk niet. ‘Waarvoor dan?’ ‘Ja dat weet ik niet, moet u zelf maar kijken’.

Nou ik kan je vertellen, dan dúrf ik al bijna niet te kijken. Wat heb ik fout gedaan zonder dat ik me er bewust van was? Dat is namelijk iets dat nogal eens voorkomt in mijn leven, dat ik ergens iets gemist heb. Van sleutels, tot de juiste afslag, van cruciale informatie tot een afspraak. Ik zie wel eens iets over het hoofd.

Ik sjees naar de tuin om samen met Richard de envelop open te maken. Gek hè, maar samen is toch minder erg dan alleen. En ik open de envelop en begin keihard te lachen. Ik weet waar het van is! En voel me al ietsie minder gestresst. En nee het is niet van de rechtbank maar de kantonrechter. En als die pipo dat nou meteen had gezegd dan had ik minder stress gehad want ik weet echt wel dat rechtbank groot probleem is en kantonrechter klein probleem. Dus eigenlijk heeft deurwaarder slash pip het gedaan hè! Hahaha zie je hoe graag we iemand anders de schuld willen geven?

Nou, het verhaal. Ooit liet ik mijn hondje uit. En kwam ik een politie-agent tegen die mij er op attendeerde dat ik haar aangelijnd moest hebben. Dat wist ik niet, ik liet haar meestal gewoon los met mij meelopen. Was er ook soort van trots op dat ze dat zo goed kon. Nou hij zag het door de vingers. Ik had geen riem bij me dus ik vroeg hoe het nu verder moest. Of ik nog zo met los lopende hond naar huis mocht lopen. Dat mocht.
Hahaha, dan ken je mijn hondje nog niet! Die heeft niet voor niets ons gezin uitgekozen. Dus ik ben 100 meter bij die agent vandaag en die hond peert hem. En ik had niet door welke kant op, dus het duurde even voor ik haar weer op het spoor was. Ze was terug gegaan naar de agent. En toen zei hij: ik heb al een waarschuwing gegeven dus nu moet ik wel een bekeuring uitschrijven. Deze logica ontging me, maar dat het ruim honderd euri was me glashelder.

Ik heb bezwaar ingediend. Want nee ik mag niet met hondje los lopen en ja ik heb expliciet toestemming gevraagd en gekregen. Ik vond dit net zoiets als iemand aan de kant zetten omdat de knipperlichten het niet doen, zeggen dat je dan nog wel even naar huis mag rijden als je het daar dan maar oplost, en dan honderd meter later alsnog bekeuren.

Nou ja, je kunt het wel of niet met me eens zijn (hahaha ik merk hoe belangrijk ik het eigenlijk vind dat iedereen het samen met mij super STOM vindt) maar in september mag ik dus voorkomen. En eerlijk gezegd vind ik het een waanzinnige verspilling van gemeenschapsgeld en dacht ik dat gewoon een ambtenaar mijn bezwaar wel of niet zou accepteren en daarmee klaar. Dus ik overweeg alsnog gewoon te betalen want dit vind ik dan dus wel weer nodeloos gedoe. Toch weer gevalletje wil je gelijk of wil je geluk.

Tot morgen,
Cathelijne