Dag 76: Corona-kilo’s

Created with Sketch.

Dag 76: Corona-kilo’s

We hebben er wat nieuwe woorden bij gekregen de afgelopen maanden. Anderhalve-meter samenleving, hoestschaamte, detollen, coroma, en dus ook de corona-kilo’s. Het schijnt vrij universeel te zijn, we hebben er allemaal een paar kilootjes bij gekregen.

Al mijn hele leven worstel ik met mijn gewicht, terwijl ik eigenlijk objectief bezien nooit dik ben geweest. Herken je dat? Dat hoe het voelt en hoe het is niet met elkaar overeenkomt?
Als kleuter werd ik grappend dikkertje dap genoemd maar boeide me dat weinig. Als tiener begon ik mezelf wel te dik te vinden en als twintiger heb ik de meest idiote diëten gevolgd. Zelfs zes weken modifast en toen waren dat alleen nog maar shakes. Zes weken shakes! Als je 23 bent! En helemaal niet te dik!

Nou ja goed, met drie zwangerschappen ging het natuurlijk op en neer en ik kwam uiteindelijk steeds op dat oer-hollandse punt uit van ‘net een paar kilo teveel’. Jemig, als we dat allemaal hebben denk ik dan, net een paar kilo teveel, zou het dan echt net een paar kilo teveel zijn of is ons zelfbeeld een beetje mwah? Dat nooit goed genoeg beeld?

In elk geval, twee jaar geleden vielen de kilo’s van me af alsof het niets was. Gevalletje Crohn. En ik naderde een punt dat mensen me vroegen of ik wel uitkeek, dat het toch een beetje té werd. En stiekem vond ik het juist wel geweldig! Ok, ik was hartstikke ziek, maar ja daar deed ik weinig aan. En dat ik dan gratis en voor niets een superstrak figuur kreeg vond ik welverdiende bijvangst. Maatje xs aan kunnen, een gedeelde garderobe met mijn dochter, ik lachte me gek! Twee jaar lang genoot ik ervan dat ik alles aan kon, dat alles paste en dat ik me heel sexy voelde in zo’n lekker strakke spijkerbroek. En ja, hoe fijn dat je buik niet klem zit wat je ook aantrekt!

En ineens, toen het zoveel beter met me ging, vlogen de kilo’s er weer aan. Hartstikke logisch en gezond. Ik kan weer normaal eten, ik kan ook weer meedoen met gezellig borrelen en ik eet wat de pot schaft in plaats van een eigen aangepast alles-dat-maar-prikkelend-kan-zijn-loos prakje. Dus ik ben weer waar ik mijn hele leven was, met de doorsnee maat 40-42 en die net een paar kilo teveel.

Hoezeer mijn hoofd ook zegt: liever gezond en wat dikker dan ziek en superstrak, mijn gevoel zeg: ja maar ik wil en-en. En gezond én strak. En dat vind ik dan weer even de lat te hoog leggen. Want als er iets is waar ik me nu niet mee bezig zou moeten houden is het mijn gewicht. Dus ik laat het maar los, al vind ik dat spannend. Dus ook hier gaat het eigenlijk niet om het gewicht maar om het vertrouwen in mijn lichaam. Dat het ook hier weer een balans in gaat vinden, homeoastase, het natuurlijk evenwicht dat bij mij hoort. Balans, hm dat klinkt als een lekker woord. Letterlijk heb ik vrij weinig balans, ik kukel om niets van de trap en staand sokken aantrekken ziet er echt lachwekkend uit. En vaak is letterlijk ook figuurlijk. Dus misschien zit hier wel een metafoortje in. Balans, balans, balans.

Tot morgen,
Cathelijne

PS zie hier het corona woordenboek
https://www.taalbank.nl/2020/03/14/coronawoordenboek/