Dag 79: The voice kids

Created with Sketch.

Dag 79: The voice kids

Ik hou van The Voice Kids. En van The Voice trouwens. En dan vooral de blind autitions, als je steeds weer met iemand mee leeft die iets heel graag wil. Ik hou er van om mensen te zien die enorme passie hebben voor iets. Nou ja, meestal. De passie van Freek voor al die gekke en enge beesten dan weer niet, maar goed.

Passie is iets dat ik zelf vond zo rond mijn 15e. Toen werd ik een fanatieke sporter en ging ik in de schoolkrantredactie. Twee dingen die me heel erg blij maakten en waar ik veel tijd in stak. En nu zie je al dat ik passie en blij in 1 alinea gebruik. En dat is niet zo gek, ze hebben heel veel met elkaar te maken. Ook biologisch.

Voor alles dat je hersenen doen, moet er een mechanisme van zenden & ontvangen opgestart worden. De ene neuron vuurt zoals dat heet, de andere ontvangt de prikkel. Dat proces gaat door en door en door totdat het einde van de keten bereikt is. Nu is het zo dat hoe vaker een specifieke keten in je brein doorlopen wordt, hoe sterker dat breinpaadje wordt. Dat is het voor veel mensen wel bekende proces van neuroplasticiteit. Maar hoe komt het dan dat je sommige dingen wél vaak doet en die dan ook helemaal makkelijk, leuk en soepel verlopen. En andere dingen doe je keer op keer maar worden nooit een automatisme? Dus wie dol is op hardlopen en het vaak doet, krijgt een op hardlopen ingesteld brein. Heb jij er een schijthekel aan en ploeg je je twee keer per week door je verplichte sessie dan blijft het steeds maar weer dat moetje. Herkenbaar?

Dat heeft er mee te maken dat échte verankering in het langetermijngeheugen van je brein, meer nodig is dan alleen maar datzelfde paadje steeds aflopen.
Voor verankering in het langer termijn gedeelte van het brein moeten er twee stappen doorlopen worden:
1. er wordt een (nieuwe) prikkel gegeven, de hersencellen gaan zich instellen op het aanleggen van een nieuw neuronaal paadje. Het brein gaat ‘open’ maar blijft nog wat hangen in het korte termijngeheugen, het deel waar niets nieuws wordt aangelegd
2. het brein beoordeelt dat deze prikkel de moeite waard is om verder te verankeren in het lange termijn geheugen en legt de daarvoor benodigde nieuwe paden aan.

Een nieuw neuronaal paadje werkelijk aanleggen in het lange termijngeheugen kost veel cel-energie. Dat doet het brein pas als vaststaat dat het de moeite loont. En wanneer loont het? Daar spelen onder andere dopamine en serotonine een rol. Twee neurotransmitters (boodschapperstoffen). Dit zijn stoffen die maken dat we ons gemotiveerd, blij en in contact voelen. En pas als die er zijn denkt het brein ‘hé, het is dus de moeite waard om te gaan leren, om energie te stoppen in al die zijtakjes aanleggen, eiwitten en al het andere kostbare goed te investeren in groei’. We zeggen altijd in onze opleidingen dat leren stemmingsafhankelijk is. En ergens voelen we op basis van dagelijkse ervaring wel dat dat klopt: als je blij en energiek bent neem je meer op. En dat zit hem dus in de wisselwerking: als er dopamine en serotonine beschikbaar is, vat je brein dat als een motivatie op om te groeien. En als het groeit waardoor je ergens beter in wordt, levert dat weer dopamine en serotonine op wat jou weer happy maakt. Een hele fijne vicieuze cirkel dus.
Het lastige hierin is dat veel mensen als ze gepassioneerd over iets zijn dat ook vaak koppelen aan gefrustreerd zijn. Zie een John McEnrow maar als archetype daarvan. En frustratie remt het hele proces dus weer en dat is jammer.

Dit hele proces staat los van of je ergens goed in bent hè! Ik was niet goed in sporten, maar werd er wel heel blij van. En dat was dus weer goed voor mijn brein. En misschien is het daarom wel zo dat gemotiveerde, gepassioneerde mensen fijne mensen zijn om mee om te gaan. Zolang ze maar bij de frustratie weg kunnen blijven, zijn het zendmasten van dopamine en serotonine. En met dat spiegelende brein van ons liften we daar dan mooi op mee!

Tot morgen,
Cathelijne