Dag 80: En nu?

Created with Sketch.

Dag 80: En nu?

Het is dag 80. Jemig, hoe ver lijkt het al weg die eerste week dat we soort van in totale schrik-freeze op de bank zaten. Van het ene op het andere moment was alles anders. En nu, 80 dagen later, kan ik al bijna niet meer voelen hoe geschrokken, overprikkeld en in de war we waren allemaal. Kan ik me bijna niet meer voorstellen dat het zo heftig was, om ineens de hele dag met elkaar thuis te zitten, om bang te zijn voor iets onzichtbaars, om niet meer naar ons werk te gaan, om helemaal in de kluts te zitten bij het vinden van een nieuw evenwicht. Deels is het nieuwe normaal geworden, deels zijn we al weer een stuk vrijer gelaten dus is er ook al weer veel wel soort van normaal.

Ik overweeg om een boek te maken van al mijn blogjes, gelardeerd met nog wat extra laagjes psychologie en een snufje weet ik veel wat maar zo klinkt het bijna als een lekker gerecht 🙂
En dan ga ik zo bij mezelf na, waarom zou zo’n boek meerwaarde hebben? Wie zit er in vredesnaam te wachten op zo’n boek? En zijn we in het najaar niet allemaal zo corona-moe dat we zéker dan niet zo’n boek willen lezen?

En ik merk dat ik antwoorden vindt niet in schrijverschap of commercieel denken maar in het systemisch werk. Ik vergelijk het met de tweede wereldoorlog. Die vergelijking gaat natuurlijk in heel veel opzichten mank want we hebben te eten, we worden niet gebombareerd of gedeporteerd. Maar het is aan de andere kant wel de beste vergelijking met iets in de geschiedenis waarin de wereld niet de wereld meer was. Waarin alles dat normaal was in een klap of stukje bij beetje wegviel. Waarin de wereld niet meer veilig was, het spannend was voor iedereen en er ook vergelijkbare sociale thema’s spelen. Thema’s over eerlijkheid en rechtvaardigheid, leven en dood, schuld en onschuld, insluiting en uitsluiting, discriminatie. Thema’s die ook in corona-tijd al speelden en na vorige week nog veel meer.

En niemand dacht na het einde van WOII: hier gaan onze kleinkinderen nog last van hebben. Welnee, niet lullen maar poetsen. Want hoezo zouden we nu in 2020 er last van hebben dat onze voorouders onheus bejegend zijn, bedrogen, vermoord, geisoleerd of bang waren? Het systemisch werk wijst uit dát dat generaties doorwerkt. Dát we decennia en soms zelfs meer dan een eeuw later nog last hebben van systemische schade van grote gebeurtenissen als oorlogen, ziektes, slavernij en nog veel meer.

Dus misschien lijkt het klein wat we nu meemaken, en we weten niet welk effect het op ons heeft. Want na een paar weken quarantaine schrok ik al een tikkie als ‘ze op Netflix’ dichtbij kwamen. Mijn oerbrein riep al:hé, 1m5 meter! Wat doet dit op langere termijn met ons gevoel voor intimiteit en contact?
Maar ook het revolutie-gevoel dat nu een beetje door ons land lijkt te trekken, de oneerlijkheid van bepaalde maatregelen en ingrepen, de onmacht en het niet weten. Hoe beïnvloedt het onze kinderen deze gekke tijd, op een diepere laag als het gaat om omgaan met veiligheid, liefde en vertrouwen? Wat zullen onze kinderen hun kinderen vertellen over deze tijd? Hoe vormt, hervormt, vervormt wat we nu beleven onze toekomst?

Ik zie aan mijn kinderen dat ze enorm veel geleerd hebben, zoveel zelfstandiger en mondiger geworden zijn in zo’n korte tijd. En deze korte tijd gaat voor hen nog wel langer duren, bijna een half jaar amper naar school heeft gewoon impact. Ten goede en ten kwade.

En dan weet ik dus waarom ik dat boek wil schrijven. Zodat we terug kunnen kijken, en weer even dat gevoel van die eerste weken kunnen aanraken. Dat we weer weten hoe het was en misschien heel misschien daardoor ook beter begrijpen hoe we veranderd zijn en nog verder zullen veranderen. Want dat is mijn geloof: als je jezelf snapt, leeft het een heel stuk makkelijker.

Tot morgen,
Cathelijne Wildervanck