Dag 84 : welve hugs a day keeps the docter away

Created with Sketch.

Dag 84 : welve hugs a day keeps the docter away

Het lijkt alsof de wereld weer normaal aan het worden is. ‘s Morgens hoor ik weer het geluid van auto’s en niet alleen maar vogeltjes. Kids gaan weer naar de sport, we werken weer wat meer buiten de deur. En toch voelt het nog amper als normaal. Nou ja het voelt als een normaal van ‘nou ja voor uit dan maar’. Want eerlijk, als ik dan lees dat niet alleen Prinsjesdag verplaatst moest worden vanwege corona maar ook dat in sommige branches ze er vanuit gaan dat ze pas over twee jaar weer normaal draaien, dan grijpt het me even aan. Moet ik echt serieus er rekening mee houden dat ik nog twee jaar 1,5 meter afstand moet houden? Niet bij de paardrijles mag kijken of langs de lijn mag staan bij de voetbal? Dat ik moet reserveren om te sporten of te zwemmen? Dat er geen nieuwe films in de bioscoop draaien omdat er niets nieuws gefilmd kan worden? Dat mijn pubers grotendeels thuis zitten in plaats van dollen met hun leeftijdgenoten op school. Ik moet er niet aan denken dat deze en nog veel andere dingen nodig blijven voor zo’n lange tijd. En met het tempo waarin het virus nu onder controle gebracht wordt, ging ik er toch soort van stiekem wel vanuit dat we na de zomer weer normaal mogen gaan doen. Naief? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik er verdrietig en ook opstandig van wordt. Want onze vijand is nog onzichtbaarder geworden, en het wordt steeds lastiger gemotiveerd te blijven voor iets dat steeds abstracter wordt en waar de meningen over wat wijsheid is ook nog eens steeds verder uit elkaar lopen.

Ooit zei iemand over ondernemerschap: geef een ondernemer een enorme berg met zand en zeg dat die verplaatst moet worden en hij gaat aan de slag. Zeg dat hij elke dag twee schepjes moet doen voor de komende twee jaar en hij raakt ontmoedigd. Zo is het bij mij ook. Dus als nood aan de man is, alle zeilen bij gezet moeten worden dan wil ik heel veel inleveren, inspanning doen, aanpassen Voor even dan hè. Kleine beetjes heel erg lang? Mwah, niet mijn ding.

En ergens hoop ik dan toch stiekem op groeiende burgerlijke ongehoorzaamheid. Niet groots en heftig maar dat we met elkaar toch steeds weer wat meer ruimte gaan terug pakken. Want hé, hoe leg je je puberzoon uit dat hij wel met ons naar het strand kan maar met vrienden niet. Want te ver en ov mag niet en op het strand 1,5 meter houden met van die slungelige lijven? Denk het niet.
En hoe gaan we straks dat borgen op zo’n zomerkamp dat de leiding op 1,5 meter blijft, de bedden op 1,5 meter afstand en bij het kampvuur allemaal op afstand? En dat het allemaal dan nog wel een beetje leuk en spontaan blijft? Blijven we zelf weliswaar bij de slager keurig op die stip staan maar dat personeel aan de andere kant van de toonbank moet wel langs elkaar kruipen. Hoe dan? En die middelbare scholen die zogenaamd open gaan maar wat in de praktijk inhoudt eens in de twee weken 1,5 gym/handvaardigheid? Ik krijg het benauwd nu ik zie dat sommige versoepelingen leuk bedacht zijn maar niet werken.

Ik zie het niet, het verwart me om aan regels te moeten voldoen waar we niet aan kunnen voldoen. Alsof er een soort dubbele moraal ontstaan dat we zeggen dat we van alles doen maar het kán in heel veel situaties niet. En kunnen is niet alleen dat het technisch niet kan, fysiek raken we een beetje aan ons eindje. Kijk, ik heb nog vier mensen in mijn gezin die ik kan knuffelen en eentje daarbuiten. Maar als je pubermeisje bent dan geef je normaal gesproken je vriendinnen een knuffel. En zo zijn er hele grote groepen die nu iets tekort komen. Namelijk de vanzelfsprekendheid van contact en verbinding. We hebben het nodig! Dagelijks!

Gisteren kwam iemand iets ophalen dat ik op de Weggeefhoek had gezet. Ze was zo enorm blij ermee dat ze me spontaan een knuffel gaf. En dat voelde heel erg lekker!

tot morgen,
Cathelijne