Dag 85: Knuffelen enzo

Created with Sketch.

Dag 85: Knuffelen enzo

Mijn vorige blogje ging onder meer over knuffelen. En ik weet dat een groot deel van de mensheid er van houdt, een aai een knuffel even contact. En ik weet ook dat er mensen zijn die dat maar een beetje mwah vinden, niet zo nodig. Ook weer leuk hè, wat voor contactmaker ben jij? Maak je vooral contact met woorden, of graag ook lekker fysiek? Maak je graag contact met veel mensen, of met een kleine inner circle?

Zo heb ik een zoon van 11, en de eerste twee jaar was hij niet van mijn arm af te slaan. En ineens was het over. Bijna 8 jaar hebben we vrijwel geen fysiek contact gehad. Dat mag gek klinken, ik stond er eigenlijk niet zo bij stil. Florian knuffelt met zijn vader, kruipt tegen hem aan, stoeit met hem. En oh ja, ik ben er ook. Bijna soort van ‘de vrouw die ‘s avonds het eten maakt’. En nog steeds: geen punt. Het is een vaderskind en dat is prima. We zaten ook erg weinig op dezelfde frequentie zeg maar. Hij was een soort ‘ander soort’ dan ik, een jongen met een voetbalwereld.

En ineens lijkt dat te veranderen. Hij wordt groter, kan meer uiting geven aan wat hij denkt en hoe hij denkt. En samen zijn we verrast hoeveel we op elkaar blijken te lijken. En inmiddels hebben we er ook dikke pret over. Want ja, we zijn allebei lekker chaotisch en slordig. Maar we zijn ook allebei degenen met net-even-anders-ideeën, met een enorme voorkeur voor 3e positie denken, praten over emoties, filosoferen over contact en over mensen en nogal out of the box. Ha! Blijken we elkaar ineens gevonden te hebben. En ineens zijn wij ook maatjes. Kunnen we lol hebben over ons beider klunzigheid. Zo had hij gisteren IEP-toets, wat hij zelf heel belangrijk vindt. Dus hij was extra vroeg opgestaan, fris gedoucht en aangekleed trof ik hem om 8 uur beneden aan. Nu is hij nogal van als het tijd is om te gaan blijkt hij ineens iets essentieels nog niet te hebben. Fietssleutel, schoenen, gymtas…. Met alle stress die erbij hoort. Dus hij zit helemaal klaar en ik kijk naar beneden en zie twee sokken aan zijn pootjes en voorzie alsnog een stress-moment. ‘Eh Florian, weet je waar je schoenen zijn?’ ‘Ja, die staan bij de achterdeur’. Ik zeg:’ je bent goed voorbereid zeg.’ Antwoord: ‘Ja als Florian weet waar zijn schoenen staan dan is hij écht goed voorbereid hè!’ Kijk dat is dan humor en zelfspot waar we samen om kunnen lachen. En die schoenen stonden natuurlijk bij de voordeur ipv bij de achterdeur maar dat vinden wij beiden ongeveer hetzelfde.

Gisteren belde hij vanaf school dat hij zijn fietssleutels kwijt was. Richard ging hem halen (na natuurlijk te vragen: waar heb je allemaal gezocht?). Eenmaal thuis mestten we zijn rugzak nog even uit en ja hoor……’Oh ja, dat is waar ook ik had hem in het zijvakje gestopt en dacht nog ik moet niet vergeten dat ik hem daar gestopt heb’. Kijk dat is dus mijn zoon, en zo ben ik ook. En onze andere gezinsleden leven er mee. En als hij dan vraagt ‘waar ben ik goed in?’ dan zeg ik hem dat zijn talenten wat abstract zijn. ‘Weet je wat abstract is?’ ‘Nee.’ ‘Nou concreet is alles wat je kan zien, horen, proeven. Dus je kan zien dat iemand scoort, je kan zien dat iemand goede sommen maakt, je kan zien/proeven dat iemand lekker kookt.
Abstract kun je niet zien, horen, proeven. Dus als jij door je spelinzicht je team zo bijstuurt dat iemand anders scoort, dan is dat niet te zien. Als jij door de vragen zoals je ze stelt en de reacties zoals je ze geeft iemand een goed gevoel geeft, is dat niet te zien. Als jij mensen snapt, originele ideeën hebt, dingen ziet die anderen niet zien, dan is dat abstract. En een talent.’
Hij knikt, want dat is het precies. Hij heeft een sociaal talent dat zich nog verder moet ontpoppen, want niet iedereen ziet dat. En dat is soms lastig, het is op deze leeftijd soms veel fijner om iets concreets goed te kunnen, want daar krijg je waardering van, en dat geeft vaak ook weer zelfwaardering.

Maar ik zie het, omdat ik ook zo ben. En hij voelt dat ik dat zie. En we hebben samen lol om beide polariteiten, dus we lachen om onze klunzigheid en we genieten van onze ideeën en net even anders-denken. En zou het nou toeval zijn dat sinds dat zo is, ik ineens lekkere lange fijne knuffels krijg? Misschien dus toch niet alleen maar een papa-kind 🙂

Tot morgen,
Cathelijne