Dag 97: Amsterdams normaal

Created with Sketch.

Dag 97: Amsterdams normaal

Gisteren had ik een afspraak met iemand uit Amsterdam. De afspraak was bij ons in Zoetermeer. Ze komt binnen, hartelijke leuke spontane jonge vrouw en we staan even te praten bij de voordeur. Het valt me op dat ze héél dicht bij komt staan. Maar het stoort me niet, het verwonderd me wel.
We beginnen ons gesprek en na een kwartiertje ofzo denk ik: ‘ik ga het gewoon vragen’. Ik vertel haar mijn observatie, leg uit dat ik het geen probleem vind maar wel nieuwsgierig ben. Dat het lijkt alsof het voor haar helemaal normaal is om weer gewoon contact te hebben en of dat iets zegt over Amsterdam.
‘Ja joh’, legt ze me uit, ‘in Amsterdam doen we weer normaal hoor.’ En ze vertelt dat ze gewoon weer hugt en zoent, dat afstand houden daar gewoon niet kan dus ook niet gedaan wordt en dat ‘niemand er nog mee bezig is’. Nou is ‘niemand’ ongetwijfeld overdreven maar toch…..Amsterdam lijkt me ineens een walhallah!

Ik verlang weer naar normaal. Het is nu 97 (!) dagen geleden dat die eerste schokgolf door ons leven ging. En ik was ook echt in shock. Ineens ging ons leven plat, je verzint het niet. Toen niet, nu nog steeds niet. En toen dacht ik dat drie weken opgehokt met ons gezin een hel zou worden voor mijn snel overprikkelde brein. En drie weken werd zes weken en nu tellen we de weken al niet eens meer. En het werd geen hel. Het werd een cadeautje. Even wegdenkend dat ons bedrijf een half jaar stil is gelegd. Het cadeautje werd dat ik zeeën van rust en tijd had voor herstel. Het cadeautje werd dat ik enorm veel meer verbinding ben gaan krijgen met mijn kinderen. Het cadeautje werd dat ik mijn man weer anders en beter heb leren kennen en we door wat minder rat-race gewoon weer de Spek&Lijn zijn van onze beginjaren. Het cadeautje werd dat het leven dus langzamer kan en ik dus ook langzamer doe.

Het virus is nog steeds onder ons roepen de geleerden, dus pas op. En ik vind het lastig om gemotiveerd te zijn. Want mijn verstand zegt wel dat het klopt. Maar dat gevoel zegt: ‘waar dan? Bij de derde eikenboom links ofzo?’

Dus nu wil ik weer naar normaal. De vruchten zijn geplukt, de wereld is opgeschud en hopelijk gaat een groot deel van de mensheid bewuster met zichzelf, anderen, tijd en ruimte om.

Lieve mensen, ik blijf bloggen hoor! Ik ga tot 100 door met het Corona-blog. En na de 100? Dan laat ik het corona-thema los en wordt het gewoon lekker mijn blog: psychologie van het dagelijks leven. Vijf dagen in de week. Met een vleugje eigenwijsheid!

Tot morgen,
Cathelijne