Dag 98: Braamlaan 1

Created with Sketch.

Dag 98: Braamlaan 1

Braamlaan 1 in Peize bestaat niet. En we konden gierend van de lach de brandweer bellen en zeggen dat er brand was op Braamlaan 1. Dan rukte de brandweerwagen uit met flinke sirene en dat was een hele happening in ons slapend dorpje. Zo’n brandweerwagen en dan een sliert aan kinderen er achteraan op allemaal kleine fietsjes. En ja, elke keer weer kwamen ze naar dat niet bestaande adres. Kattekwaad was dat, zou je nu echt niet meer mee wegkomen, en ik schrijf dit ook met lichte schaamte maar hé, ik was 8 en we leefden in de jaren zeventig ja! 

Moest ik aan denken gisteren. Er kwam een Traumahelicopter ons slapende dorpje in. En ons slapende dorpje is op slag wakker. Ook wij hangen uit het raam om te kijken waar hij is en waar hij naar toe gaat. Nou hij gaat naar het veldje naast ons huis. En de buurt stroomt toe. Echtgenoot stond toevallig in de voortuin en ik bitch bij voorbaat: ‘je gaat niet kijken hoor! Dat vind ik echt ramptoerisme.’ Had ik even niet gezien dat buurvrouw net langsliep om erheen te gaan. Oeps. Nou ja, die weet dan hoe ik er over denk.

Charlotte en ik gaan verder met de Franse woordjes. Toch kijk ik nog even uit het raam en zie dat zeker de helft van die hele meute met de telefoon hoog in de lucht staat te filmen. En ik word niet goed. Denk echt letterlijk gatver. Je zal daar maar liggen, en dan al dat publiek. Misschien merk je het niet of kun je het zelfs niet meer merken. Maar ooit was ik bij een ongeluk aanwezig (niet zelf bij betrokken) en heb ik ruim een uur op het wegdek naast het slachtoffer gezeten om haar hand vast te houden en haar te vertellen wat er allemaal om haar heen gebeurt. En ik weet hoe verschrikkelijk het was dat er allemaal mensen om je heen lopen te fotograferen.

Maar ik vroeg me ook af…waarom? Waarom doen we dit? Ik ging eens googelen. En vond het allemaal negatieve verklaringen (iets over leedvermaak enzo) maar geen bevredigend antwoord. Dan maar in mezelf googelen. Ik denk dat het heel natuurlijk is om bij gevaar te willen weten wat er aan de hand is. Bij gevaar hebben we vijf stadia die ons brein doorlopen kan:
1. de oriëntatie-reactie. Het eerste dat we doen, als het goed is, is om ons heen kijken, informatie verzamelen om zo te ontdekken of het ogenschijnlijke gevaar ook echt gevaar is. Als op basis van die oriëntatie-reactie blijkt dat er geen echt gevaar is, geeft het denkbrein een seintje aan het voelbrein dat het weer kan ontspannen,
2. als op basis van de oriëntatiereactie blijkt dat er wel degelijk gevaar is, dan gaan we naar de vecht-toestand. Spieren spannen aan, ademhaling versnelt, bloed wordt steviger rondgepompt en we spannen handen en voeten aan om letterlijk te kunnen vechten
3. als dan blijkt dat vechten een onhaalbare is, dan maken we ons uit de voeten. De vlucht-respons. Hierbij zijn dezelfde fysiologische processen betrokken als bij de vecht-respons. Alleen iets meer voeten en iets minder handen, immers wegrennen is iets anders dan de vijand de ogen uitkrabben.
4. als vluchten ook niet kan dan bevriezen we. Want bevroren voel je geen of minder pijn als het gevaar jou in zijn klauwen krijgt.
5. En soms komen we dan niet meer uit die freeze, dan zijn we soort van chronisch vast komen zitten. Een toestand waar heel veel mensen in zitten zonder dat door te hebben maar dat is een ander blogje.

Die orientatie-reactie is de reden dat we meteen willen weten wat er aan de hand is. Het blijkt ook dat het overgrote deel van de mensen een geliefde belt als je een ongeluk voor je ziet gebeuren. Ook het brein dat geruststelling wil. En die orientatie-reactie verklaart ook waarom we begin-corona maar nieuwssites bléven uitspitten. Het brein wil informatie want dan weet het wat de next step wordt.
En áls we dan weten dat we veilig zijn, die helikopter voor een ander bedoelt is en we ook nog even onze geliefden gesproken hebben, dan zou het een mooi moment zijn om weer verder te gaan met wat je aan het doen was. Of misschien kun je een bijdrage leveren, dat is ook prachtig. Maar met zijn allen op een veldje staan kijken met de camera’s in de lucht, tja dat heeft geen enkele overlevingswaarde. Dus zullen we daar dan mee stoppen? Want daar gaan we denk ik dan wel die grens over van een biologisch-instinctief logische reactie naar een soort van vermaak dat we prima kunnen missen. En voor wie het niet kan missen zou ik zeggen er zijn inmiddels 15 seizoenen Greys Anatomy. Daar gebeurt genoeg en daar zit je niemand mee in de weg.

Tot morgen,
Cathelijne