Over Cathelijne

Created with Sketch.

Cathelijne Wildervanck, wie ben ik? Ik ben schrijver, blogger en inspirator. Ik schreef de boeken ADHD: hoe haal je het uit je hoofd? en De depressie op zijn kop en De Gelukspiramide. Maar ik gooi er ook dagelijks blogs, vlogs, podcasts en ander inspiratiemateriaal uit. Psychologie in een dagelijks jasje. Lekker makkelijk hapbare eye-openers die écht effect hebben in je dagelijkse leven.

Mijn verhaal gaat altijd over jezelf zijn, jezelf kennen, vieren en voelen wat er is, ook als het leven geen leien dakje kent. Mijn eigen verhaal is dit:

Veerkracht, van kneus naar kanjer

Toen ik een jaar of vier was, nam mijn moeder me mee naar het Medisch Opvoedkundig Bureau. Ze was bang dat ik een vorm van autisme had. Wat ik me er van herinner is dat ik het er geweldig vond. Ik mocht met een oudere mevrouw met een poppenhuis spelen! Meer weet ik er niet van. En nee, ik werd niet autistisch bevonden! Maar kennelijk was er wel iets aan mijn gedrag dat niet helemaal meanstream was.

Diagnoses staan steeds meer centraal in onze maatschappij. Als je dyslexie hebt mag je met een laptop werken en krijg je langer de tijd, als je ADHD hebt krijg je medicatie en als je hoogsensitief bent mag je een extra rustig plekje. Je kunt er van alles van vinden, maar diagnoses worden dus steeds belangrijker om te krijgen wat je nodig hebt: een plek waar je lekker en succesvol kunt leren en ontwikkelen. Toch vind ik dat jammer, waarom krijg je niet de support die je nodig hebt om tot je recht te komen zonder dat het een naam moet hebben. Ik vertel je mijn verhaal verder.

Na het MOB kwam de eerste klas van de lagere school. Ook daar kon ik niet goed aarden, ik sloeg een klas over maar dat hielp ook niet echt. Ik kon goed leren, maar van sociaal gedrag begreep ik geen bal van, alleen toen had ik dat besef nog niet en dat maakte mijn gedrag extra horkerig. Zo had ik had mot met de juf in de vierde klas omdat ik pertinent weigerde mijn mond open te doen in het kringgesprek. Ze interpreteerde dat als een halsstarrig machtsspel. Maar dat was het niet. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat wat ik in het weekend meemaakte enigerlei nieuwswaarde voor wie dan ook had en hield mijn mond.

Op de middelbare school wist ik in de eerste pauze het al zodanig te verkloten dat ik drie jaar lang elke pauze eenzaam bij de ingang van de schooldeur door heb gebracht. Oh ja, en ik liep op mijn dertiende weg van huis en heb verscheidene pleeggezinnen gehad die geen bal van mij begrepen en in het slechtste geval me na twee kennismakinggesprekken en in het beste geval na een half jaar weer ‘teruggaven’ aan Pleegzorg. In de jaren daarna heb ik geregeld gekampt met depressie en eetproblemen en ook nu heb ik nog geregeld dat de chaos in mijn hoofd overheerst en ik snak naar rust en afzondering.

Aan de andere kant: ik ben een moeder van drie kinderen die het alledrie goed doen op school en in vriendschappen. Ik ben gelukkig getrouwd en zakelijk succesvol. Ik woon in een ruim  huis, heb goed verkopende boeken op mijn naam staan en mijn vrienden roemen me om mijn haarfijne analyses van wat er aan de hand is, mijn trouw en mijn eerlijkheid. Ik ben dubbel afgestudeerd, heb topsporters gecoacht en jaren gewerkt als docent  op universitair niveau en in het bedrijfsleven.

Hm, hoe kan dat nou?

Onlangs kwam ik iemand tegen die zich afvroeg hoe deze ogenschijnlijk tegenstrijdige verhalen samen kunnen gaan. Ik was verwonderd over de vraag. Het was niet in me opgekomen dat ik ondanks een historie als pleegpuber met zo af en toe een bezoek aan psycholoog of psychiater ‘het niet goed met me zou komen’. Het was voor mij zelfs glashelder waarom ik nooit echt uit de bocht ben gevlogen. En ik dacht aan het Engelse woord resiliance. In het Nederlands veerkracht.

Als er in ons leven dingen gebeuren die ons overweldigen dan raakt ons zenuwstelsel in een staat van paraatheid. Dat maakt dat we kunnen reageren op alles waar we op moeten reageren. Biologisch bezien kunnen we maar op drie manieren reageren: vechten, vluchten of doen alsof je dood bent (zodat je aanvaller zijn aandacht laat verslappen). Maar we leven niet meer in de natuur en we hebben deze oerinstincten niet meer zo hard nodig. We leven in een wereld waarin van alles gebeurd dat bedreigend is waar we niet fysiek tegen kunnen vechten. Dat is verwarrend voor je brein. Het raakt in een staat van fysieke paraatheid, zonder dat er daadwerkelijk gevochten moet worden. Als je zenuwstelsel te vaak in zo’n toestand is, kan het er lang niet altijd meer uit komen. Dan lijkt het alsof je permanent op alert blijft staan. Alsof je altijd onder vuur ligt. Alsof je continu een kort lontje hebt. Als deze toestand maar lang genoeg duurt, raak je vervolgens uitgeput en dat heet dan depressie of burnout of gevoelloos. Immers een veer die steeds maar uitgerekt wordt, verliest zijn veerkracht.

Om deze cirkel te voorkomen of te doorbreken heb je dingen nodig die maken dat je je weer veilig en blij voelt. Dat de veer weer even naar zijn oorspronkelijke vorm terug mag om bj te komen. Als dat vaak genoeg kan, heb je tegenwicht voor de vecht-vluchtrespons. Als die dingen die de veer weer even ontspannen er niet genoeg zijn, heb je geen tegenwicht en beland je onder hoogspanning.

Met mij had het heel anders kunnen aflopen. Ik had en heb een hoofd dat door de omgeving lang niet altijd begrepen en gewaardeerd wordt. Ik haal me geregeld gedoe op de hals. En ik heb in mijn leven bovengemiddeld blauwe plekken opgedaan. Maar er waren twee dingen die maakten dat ik weer kalmeerde, die mijn zenuwstelsel tot rust brachten en de veer weer even in ontspanning. Allereerst waren er altijd volwassenen die wél in mij geloofden, die me steunden en waar ik me begrepen voelde. En ten tweede werd ik enorm gelukkig en kalm van leren en studeren. Dat zijn de twee dingen die mijn redding geweest zijn. Net zoals ik nu in balans blijf van mensen om me heen die in mij geloven en door te schrijven, leren, kennis te delen. Dat zijn dingen die mijn zenuwstelsel kalmeren als ik het leven ‘teveel’ vindt. Want nog steeds vind ik het leven niet altijd makkelijk omdat ik inderdaad een manier van denken heb die niet iedereen begrijpt en omdat ik supersnel ten goede en ten kwade geprikkeld ben. Het verschil tussen een diagnose en een succesvol leven kan een dunne lijn zijn. Een grens tussen goed en gek, wordt gevormd door de hulp die je gekregen hebt in het leven en de focus die er is geweest op je veerkracht. Hulp van buiten of van binnen, maar vooral hulp die je veerkracht dient en niet je probleem nog verder uitvergroot. Hoezeer je problemen soms ook moet ontrafelen, analyseren en uitpluizen om een oplossing te vinden, het brengt je zenuwstelsel alleen maar meer terug bij die niet-functionele vecht/vluchtrespons. Dus nodig is de hulp die maakt dat je van binnen kalm genoeg kan worden en je veerkracht weer terugvindt.

Diagnoses zijn soms fijn. Ze bieden duidelijkheid, hulp en faciliteiten. Maar ze bieden niet een oplossing voor altijd. Stel jezelf niet alleen de vraag wat er ‘mis’ is maar ook de vraag: wat bepaalt de resilience van mij? Waar zit mijn veerkracht? Wat maakt dat ik een kanjer wordt in plaats van een kneus? En kijk dan niet naar wat jij voor jezelf wenst want dan zie je vooral wat er nog niet goed (genoeg) is. Maar kijk met je hart, kijk naar mogelijkheden en kwaliteiten en zie wat je allemaal in je hebt dat wacht om gezien, gewaardeerd en uitgepakt te worden.


Facebook:
https://www.facebook.com/cathelijne.wildervanck

Podcast:
https://open.spotify.com/show/0F8VUxaPF0iAbQkKrAVw7u

De eerste verdieping-opleidingen
https://www.1e-verdieping.nl

ADHD-Nederland:
http://www.adhd-nederland.nl

Anderen over Cathelijne:

Mette:
Ik ervaar jou als het weer vandaag: mooi helder licht, aangename warmte en een wind die alles even helemaal anders kan maken.

Chris:
Cathelijne is iemand die, als geen ander, heel snel door heeft wat er speelt. Wat er echt speelt. Ze kan de vinger op de zere plek leggen en dat doet ze liefdevol en heel duidelijk. Nuchter en ook diepgaand. Met liefde en humor. . Zoek je een aanpak die jou werkelijk helpt en ben je klaar om de volgende stap te zetten? Dan is Cathelijne de persoon voor je, het je brengt wat je nodig heeft.

Christine:
Cathelijne in steekwoorden:
Professioneel mensen-mens
One of a kind
Laat de kracht van kwetsbaarheid zien
Mijn favoriete schrijfster 

Marinel:
Cathelijne is een heerlijk direct en open mens, die geen blad voor de mond neemt en graag de zaken benoemt met respect voor de mens. Altijd aan het kijken waar en hoe zij de ander verder kan helpen in zijn of haar ontwikkeling, terwijl zij helder de verantwoordelijkheid bij de ander laat. Zij werkt sterk vanuit en met haar gevoel en weet daarmee de ander te raken.

Peter:
Naast haar geweldig werk als trainer weet Cathelijne ook met chirurgische precisie die plekken in je geest aan te wijzen waar best nog wat werk ligt te wachten…Het leven is na 20 mei 2010 voor mij opnieuw begonnen. Cathelijne,en haar team, maken eerst van personen weer mens en geven ze daarna weer zin in het leven. Vergeet die wereldreis of voettocht langs de Chinese Muur. Maak eerst de reis van je leven bij Cathelijne op De Eerste Verdieping. De rest kan later nog…..

Arda:
Cathelijne is een geweldige trainer/coach. Ik heb verschillende trainersopleidingen gedaan en deze spant de kroon ( Opleiding tot ADHD-coach). Ik heb heel veel respect en waardering voor: haar manier van coachen, kennis, de vinger op de juiste plek leggen, professionaliteit van de organisatie en medewerkers etc. Ik had mezelf geen groter cadeau kunnen doen, op dit moment.